Bir toplumun kendi benliği ile ilgili konularda bir kimlik arayışı heyecanı her zaman vardır. Eğer öğretmeye çalıştığımız bir şey, o bireyin tavır nedenlerini bulmasına yardımcı olabiliyorsa, öğrenme, heyecan vermeye başlar. Bilgiyi entellektüel bir birim olmaktan çıkarıp, onu günlük hayatımızı tanımamıza yardım olacak hale getirebilirsek, öğrenci üzerinde öğrenme heyecanı oluşur ve bu heyecan, öğrenmeye devam ettikçe de artmaya başlar. Örneğin, Sabır kelimesi zaman içinde, “Sesini çıkarma!” anlamına, sonrasında da, bu yanlış karşılık büyüdü ve “Varlık gösterme yetersizliği”ne dönüştü. Şikayet etmekten vazgeçen insan, toplum içinde etkinsizleşir ve edilgenleşir. “Şikâyet etme!”, demeyi öğretiriz, ancak şikayet etmenin, mevcut değerlerimizin yetersizliğinden kaynaklandığını ve eğer kişisel değerlerimizi yükseltmeye zaman ayırmayı başarabilirsek, şikayetlerimizin de bu oranda azalacağını anlat(a)mayız.
Tarkan Acar 